Pięć pytań do Romesha Thavanathana z HEY ROSETTA!

Hey Rosetta! pochodzi z mroźnej północno-wschodniej kanadyjskiej prowincji Nowa Fundlandia i Labrador. Sześcioosobowy zespół indie składa się z założyciela Tima Bakera na gitarze, pianinie i wokalach; Josha Warda na basie; Adama Hogana na gitarze prowadzącej; Phila Maloney na perkusji; Romesha Thavanathana na wiolonczeli; oraz Kinley Dowling na skrzypcach. Wydali trzy albumy: Plan Your Escape (2006), Into Your Lungs (2008) oraz zeszłoroczny Seeds .

Zespół, znany z energetycznych występów na żywo, tworzy potężne, warstwowe brzmienie poprzez włączenie pianina, skrzypiec i wiolonczeli do tradycyjnego czteroosobowego brzmienia garażowego rocka. Kluczową postacią sekcji smyczkowej jest człowiek od wszystkiego, Romesh Thavanathan; który faktycznie wykonuje poczwórną rolę obejmującą gitarę, klawisze i perkusję. A właściwie pięciokrotną, ponieważ także śpiewa. Thavanathan gra na wiolonczeli od szóstego roku życia i uzyskał dyplom z muzyki klasycznej na Uniwersytecie Memorial.

Skontaktowaliśmy się z Thavanathanem w jego domu w St. John's, aby zadać kilka pytań.

GIK: Romesh, grasz na wiolonczeli, klawiszach, gitarze i wielu instrumentach perkusyjnych. Który z tych instrumentów najbardziej lubisz grać?

RT: Wszystkie mają swoje zalety. Gram na wiolonczeli najdłużej i prawdopodobnie jest to jedyny instrument, na którym jestem w połowie kompetentny, więc mam dużo większą zdolność przekazywania emocji. Jeśli chodzi o klawisze, jestem trochę jak dziecko stawiające swoje pierwsze kroki. Nie do końca znam drogę, ale rodzi to inny rodzaj kreatywności, gdzie po prostu bawisz się dźwiękami. Ale co przebija to wszystko, to możliwość podkręcenia wzmacniacza na maksimum i po prostu zniszczenie świata. Więc myślę, że aby odpowiedzieć na twoje pytanie, musiałbym wybrać gitarę.

GIK: Twoje aranżacje są bardzo warstwowe, a wiolonczela ma tak duże, rezonujące ciało. Jak zazwyczaj nagrywasz wiolonczelę? Jakie techniki stosujesz?

RT: Oczywiście, to zależy od piosenki lub aranżacji. Ogólnie rzecz biorąc, zawsze staramy się nagrywać całą sekcję smyczkową jednocześnie. Jest niezwykle trudno odtworzyć komunikację i dynamikę grupy, gdy sekcja pracuje razem i gra w sytuacji ścisłego overdubowania jeden po drugim. Osobiście lubię stosować mikrofon wstęgowy 3 lub 4 stopy od ciała wiolonczeli, aby uzyskać gładszy, okrągły dźwięk z bliska, a następnie, w zależności od pomieszczenia lub piosenki, ustawiać mikrofony w pomieszczeniu, aby stworzyć szerokość i głębię, której potrzebujesz, niezależnie od tego, czy jest to para x-y, czy jeden mono mikrofon. Eksperymentowanie z ponownym nagrywaniem sekcji smyczkowej zawsze kończy się ciekawymi tonami do mieszania równolegle lub nawet do bezpośredniego użycia. Pedały gitarowe to twoi przyjaciele!

GIK: Tony Doogan to interesujący producent, który pracował z różnorodnymi zespołami i dźwiękami – jak ci się z nim pracowało?

RT: To właśnie ta różnorodność sprawiła, że poprosiliśmy go o współpracę z nami. Na naszych płytach pokrywamy wiele tematów pod względem dźwięków i stylów, więc współpraca z kimś, kto miał dostęp do tych wszystkich dźwięków, była warunkiem koniecznym. Tony był prawdziwym czarodziejem, jeśli chodzi o stronę inżynieryjną. Niektóre dźwięki perkusji, które wyciągnął, były naprawdę inspirujące. Możliwość obserwowania kogoś manipulującego zestawem i jego otoczeniem była absolutną przyjemnością.

GIK: Jesteś w trakcie zakładania domowego studia i pracujesz nad solowymi projektami. Jaka jest najważniejsza część twojego procesu nagrywania/pisania?

RT: Hmm... Myślę, że najważniejszą częścią byłoby wejście w odpowiedni stan umysłu i sposób na utrzymanie się w nim. Uważam, że wciąż z tym walczę, ponieważ łatwo jest dać się pochłonąć nagrywaniu i inżynierii, tracąc z oczu kreatywną przestrzeń, w której się znajdowałeś. Pomysł pisania, podążania za pomysłami i pozwalania, by ten proces płynął, to stan umysłu, który nie powinien być przerywany. Potem, gdy ten proces dobiegnie końca, można wrócić i dopracować dźwięki, gdy szkielet już się trzyma. Następnie te dźwięki mogą inspirować kolejną rundę pisania, a potem powtarzasz cykl. To trochę jak balansowanie/żonglowanie, ale myślę, że to zdecydowanie mądry ruch dla solowego twórcy. Upewnienie się, że twoja przestrzeń do nagrywania jest przygotowana i zorganizowana, aby szybko i efektywnie uchwycić twoje pomysły, jest kluczowe dla działania tego systemu. Uważam, że ergonomia nie jest wystarczająco uwzględniana, jeśli chodzi o ustawienia studia.

GIK: Jak GIK Acoustics pomogło w twoim domowym studiu?

RT: Mój pokój wciąż jest w trakcie pracy, ale 6 Tri-Trap Corner Bass Traps©, które mam ustawione od około sześciu miesięcy, zrobiły znaczącą różnicę w dźwięku w pokoju. Nie ma już niekontrolowanego dźwiękowego odcisku w pomieszczeniu. Nigdy wcześniej nie czułem się komfortowo, nagrywając wszystko w jednym miejscu, ponieważ nagrywanie wszystkich ścieżek w tej samej dudniącej przestrzeni powoduje wszelkiego rodzaju problemy w miksie, ale teraz już się tego nie obawiam. Zabiegi akustyczne pomogły nawet utrzymać mój przepływ nagrań, ponieważ nie muszę szukać „tego jednego miejsca” w pokoju, gdzie wzmacniacze reagują i brzmią tak, jak byś chciał. Jest znacznie więcej pewności podczas odtwarzania, że twoje dźwięki faktycznie są tym, co słyszysz, i naprawdę nie mogę się doczekać kolejnych kroków, aby stworzyć środowisko miksowania, któremu mogę naprawdę zaufać. W małym domowym studiu, gdzie akustyka nie była nawet brana pod uwagę podczas budowy pokoju, zabiegi są absolutną koniecznością. Kontrola akustyki pomieszczenia to naprawdę oczywista sprawa.

GIK: Jakie rady lub wskazówki masz do zaoferowania początkującym artystom nagrywającym, autorom piosenek lub muzykom klasycznym?

RT: Zawsze ciesz się tym, co robisz, ale upewnij się, że poświęcasz na to czas. Nie ma odpowiednika dla długiej, ciężkiej, żmudnej, często samokrytycznej, czasami depresyjnej, ale ostatecznie satysfakcjonującej pracy i doświadczenia, jeśli chodzi o pisanie piosenek, występy czy nagrywanie. Po prostu graj i pisz tak dużo, jak możesz, a szybko pozbędziesz się błędów i znajdziesz się na dobrej drodze. W rzeczywistości zostawię ci świetny cytat Ira Glassa, ponieważ on mówi to lepiej niż ja kiedykolwiek mógłbym.

“Nikt tego nie mówi początkującym, chciałbym, żeby ktoś mi to powiedział. Wszyscy, którzy zajmujemy się pracą twórczą, zaczynamy, ponieważ mamy dobry gust. Ale jest taka luka. Przez pierwsze kilka lat tworzysz rzeczy, które po prostu nie są dobre. Starają się być dobre, mają potencjał, ale nie są. Ale twój gust, to, co cię do tego przyciągnęło, wciąż jest zabójczy. I to właśnie twój gust sprawia, że twoja praca cię rozczarowuje. Wiele osób nigdy nie przechodzi przez tę fazę, rezygnują. Większość ludzi, których znam, którzy robią interesującą, twórczą pracę, przeszła przez lata tego. Wiemy, że naszej pracy brakuje tej specjalnej rzeczy, którą chcemy, żeby miała. Wszyscy przez to przechodzimy. A jeśli dopiero zaczynasz lub wciąż jesteś w tej fazie, musisz wiedzieć, że to normalne i najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jest wykonanie dużej ilości pracy. Wyznacz sobie termin, aby co tydzień kończyć jedną historię. Tylko przechodząc przez dużą ilość pracy, zamkniesz tę lukę, a twoja praca będzie tak dobra, jak twoje ambicje. I zajęło mi to dłużej, niż komukolwiek, kogo kiedykolwiek spotkałem, aby to zrozumieć. To zajmie trochę czasu. To normalne, że zajmuje to trochę czasu. Musisz po prostu walczyć, aby przez to przejść.”
― Ira Glass

Hey Rosetta! zagra na Lollapalooza 2013 w Chicago. Możesz posłuchać najnowszego singla zespołu “Carry Me Home,” pochodzącego z świątecznego EP Hey Rosetta!, A Cup of Kindness Yet. Aby uzyskać daty koncertów i więcej informacji, odwiedź ich stronę internetową: www.heyrosetta.com