Znaczenie sufitowych chmur z Mike'em Majorem

Kiedy ludzie zwracają się do nas w GIK po poradę akustyczną, nigdy nie mamy problemu z przekonaniem ich do umieszczenia paneli i dyfuzorów na ścianach i w narożnikach w ich dążeniu do lepszego dźwięku. Tego wszyscy się spodziewają. Ale często, gdy wspominamy o traktowaniu sufitu, spotykamy się z odpowiedzią „o... Nie mogę tego zrobić. Nie chcę robić ogromnych dziur w moim suficie. Czy to naprawdę takie ważne?”

Jednym słowem: tak. Chmury sufitowe są często brakującym ogniwem w inaczej dobrze traktowanym pomieszczeniu. Istnieje wiele błędnych przekonań i nieporozumień dotyczących chmur, które wpływają na ocenę ich wpływu na dźwięk w pomieszczeniu, więc warto dowiedzieć się więcej o nich i o tym, co robią.

Nieporozumienie 1: Sufit jest inny niż ściany

Pierwsze nieporozumienie dotyczące konieczności stosowania chmur to myślenie, że sufit różni się od bocznych ścian (lub jakiejkolwiek innej odbijającej powierzchni strukturalnej). Chociaż większość głośników dość dobrze kontroluje rozpraszanie w płaszczyźnie pionowej, wciąż sporo energii trafia na sufit. Te odbicia powodują te same problemy, co odbicia od ścian bocznych: zamazany obraz i brak klarowności, filtrowanie grzebieniowe, niespójna odpowiedź częstotliwościowa i ogólne „przeładowanie” w dolnym zakresie średnich tonów. Te problemy muszą być rozwiązane w tym konkretnym obszarze i nie można ich zrekompensować większym traktowaniem gdzie indziej.

Nieporozumienie 2: Odbicia są ograniczone do małego obszaru

Drugie nieporozumienie polega na założeniu, że odbicia są ograniczone do małego obszaru na suficie, jakby dźwięk podróżował tylko w idealnie prostoliniowy sposób, jak wąska wiązka światła. Chociaż zalecamy użycie „triku z lustrem” do znalezienia pierwszych punktów odbicia, nigdy nie jest to aż tak proste. Dźwięk rzeczywiście podróżuje bardziej jak światło przy wyższych częstotliwościach (zob. rys. 1), ale gdy częstotliwość maleje, rozpraszanie głośnika staje się szersze (zob. rys. 2 i rys. 3) ostatecznie stając się wszechkierunkowym przy niskich częstotliwościach. Przy tych niższych częstotliwościach z szerszym rozproszeniem, rozmiar chmury staje się bardzo ważny. Nie możemy po prostu umieścić znaczka pocztowego z materiałem w dokładnym punkcie odbicia wysokiej częstotliwości, ponieważ to ignoruje ogromną część spektrum i powierzchni, z której będzie się odbijać. Im większa może być chmura, tym lepiej. Wolę, aby była co najmniej tak szeroka jak głośniki, a nawet szersza, aby pomóc wyczyścić więcej niskiego środka "mułu" (zobacz fig 4 i fig 5).

Fig 1