Interview met Chad Butler van Switchfoot

We hadden het genoegen om met Chad Butler van de rockband Switchfoot te praten. Switchfoot komt uit San Diego, Californië, en bestaat uit Jon Foreman (zang, gitaar), Tim Foreman (basgitaar, achtergrondzang), Chad Butler (drums, percussie), Jerome Fontamillas (gitaar, toetsen, achtergrondzang) en Drew Shirley (gitaar).

Switchfoot brak voor het eerst door bij het grote publiek nadat vier van hun nummers waren gebruikt in de film A Walk to Remember uit 2002. Deze doorbraak leidde tot hun debuutalbum bij een groot platenlabel, The Beautiful Letdown, dat in 2003 uitkwam. Er werden meer dan 2,6 miljoen exemplaren van verkocht en het leverde de bekendste singles van de band op: “Meant to Live” en “Dare You to Move”.

Voordat de band het label verliet, kondigde Foreman op 17 maart 2007 in een MySpace-blog aan dat Switchfoot was begonnen met de preproductie van een nieuw album, waarbij hij zei dat „de nieuwe SF-plaat in de maak is“. Later, op 12 oktober 2007, maakte Foreman ook bekend dat de band was begonnen met de bouw van hun eigen studio in hun thuisstad San Diego. Die werd in het voorjaar van 2008 voltooid, en de band begon met het opnemen van de opvolger van Oh! Gravity uit 2006.

Glenn: Dus, Chad… jullie zijn net terug van tour. Hoe ging dat?

Chad: Geweldig! We zijn net voor het eerst naar Midden-Amerika geweest, naar Guatemala en Costa Rica. Geweldige mensen die meezongen tijdens de shows en ook nog eens mooie golven! Ik kan niet wachten om terug te gaan…

Glenn: Hoeveel maanden per jaar zijn jullie op tournee?

Chad: Eigenlijk 12… we gaan meestal een paar weken op tour, komen dan weer een paar weken thuis en werken aan nieuwe muziek. Tussen de optredens door zijn we constant aan het opnemen; dat houdt ons scherp en zo kunnen we onderweg nieuwe nummers uitproberen.

Glenn: Wat voor soort tourcrew hebben jullie?

Chad: Het zijn echt grote kerels, zeker linebackers! Ze zorgen ervoor dat we veilig zijn en goed gestemd blijven!

Glenn: Met wat voor FOH-apparatuur reizen jullie?

Chad: Een Yamaha PM5D, geloof ik, maar onze FOH-man Ryan Nichols is ons geheime wapen… hij is de allerbeste die er is.

Glenn: Jullie hebben dubbel platina gehaald met “The Beautiful Letdown”. Gaf dat druk op het nieuwe album om de lat nog hoger te leggen?

Chad: Als je naar de cijfers kijkt, kun je er gek van worden; dat laten we liever over aan de mannen in pak en stropdas. Voor mij draait muziek om communicatie; een dialoog voeren via liedjes, dat is wat me echt motiveert. Ik ben dankbaar dat we op dit moment de beste muziek van ons leven maken. Kunst en commercie zijn een lastige combinatie, maar ons doel is altijd eerlijke muziek geweest.

Glenn: Jullie staan bekend om jullie hoogwaardige songwriting. Hoe verloopt dat proces meestal? Is het schrijven van nummers een gezamenlijke aangelegenheid?

Chad: Jon komt meestal met een idee op de akoestische gitaar, en als het een idee is waar we allemaal iets in zien, werken we het uit tot iets groters. Wat ik zo geweldig vind aan muziek, is dat de meest persoonlijke nummers uiteindelijk het meest universeel blijken te zijn. Een nummer dat om 3 uur ’s nachts is geschreven terwijl we probeerden de zin van het leven te doorgronden, kan de hele wereld rondgaan en op de een of andere manier zingen mensen in Guatemala met ons mee!!?

Glenn: Jullie hebben net een nieuwe studio afgebouwd en daar het nieuwe album opgenomen. Hoe ziet de opstelling eruit?

Chad: We leven op dit moment onze droom: we hebben eindelijk onze eigen plek om te repeteren en op te nemen. Het is een eenvoudig gebouw dat we hebben omgebouwd tot een opnamestudio, maar het doel was om een geweldige plaat te maken terwijl we zoveel mogelijk thuis konden blijven (niet om een superprofessionele studio te bouwen).

Glenn: Hoe zijn jullie te werk gegaan bij het bouwen en ontwerpen van de akoestiek van de ruimte?

Chad: We hebben de ruimte in principe opgedeeld in een ruime controlekamer en een grote opnamestudio met plafonds van 18′ hoog. Waar mogelijk hebben we wat schuine wanden geplaatst en geprobeerd om op veel muren houten lambrisering te gebruiken. Onze controlekamer was het lastigste deel, omdat die een laag plafond had, betonnen vloeren en één betonnen muur. We hebben zo zuinig mogelijk binnen die ruimte gebouwd door de plafondbalken zichtbaar te laten en de betonnen vloeren alleen te beitsen. Omdat we niet echt wisten hoe de ruimte zou klinken, kozen we voor een modulaire GIK-akoestische behandeling met GIK Tri-Traps in de hoeken, 244 Bass Traps en 242 akoestische panelen. Bryan Papehielp ons met het plannen waar we alles moesten plaatsen en hoe we het meeste uit ons budget konden halen.

Glenn: Wat zijn de voor- en nadelen van werken in je eigen ruimte ten opzichte van een commerciële studio?

Chad: Het voordeel is dat je na een tournee thuiskomt, gewoon naar binnen loopt en op ‘opnemen’ drukt – alles staat nog precies waar je het hebt achtergelaten. Het nadeel is dat je zelf het vuilnis buiten moet zetten en dat de koffie opraakt.

Glenn: Is het, gezien de akoestiek van de ruimte, een inspirerende plek om te werken?

Chad: Ik vind de panelen er echt tof uitzien; we hebben voor zwart gekozen en het lijkt wel een soort moderne kunstinstallatie over negatieve ruimte.

Glenn: Switchfoot is meteen herkenbaar aan de enorme gitaargeluiden, de krachtige drums en de kenmerkende zang van Jon. Wat is het belangrijkste om die geluiden te krijgen?

Chad: We hebben altijd geprobeerd de live-energie vast te leggen die we op het podium voelen. Dat is lastig, maar het helpt om het wat losser te houden en het menselijke element in de uitvoering te behouden.

Glenn: Heb je apparatuur waar je niet zonder kunt?

Chad: Mijn Tama Bell Brass-snare.

Glenn: Wat voor advies zou je geven aan nieuwe bands die proberen door te breken?

Chad: Geniet van elk moment dat je muziek maakt, geniet van elkaar. Het leven is kort, leef het goed!

Ga voor het laatste nieuws over de band naar de officiële website van Switchfoot.